Magazyn Operowy Adama Czopka

Opera, operetka, musical, balet

Recenzje płytowe

Jubileuszowy album Agnieszki Kurowskiej

Agnieszka Kurowska, sopranowy filar Warszawskiej Opery Kameralnej, miała opinię artystki obdarzonej wyjątkową charyzmą sceniczną, niezawodnej, o nienagannej technice wokalnej. szczególnie koloraturowej. Jej specjalnością były dzieła Wolfganga Amadeusza Mozarta i Gioacchino Rossiniego. Kreowane przez nią partie: Fiordiligi w Cosi fan tutte, Donny Anny i Donny Elwiry, w Don Giovanim, Hrabiny w Weselu Figara, Elettry w Idomeneo re di Creta Mozarta oraz tytułowej Semiramidy, Fiorilly w Turku we Włoszech, Clorindy w Kopciuszku Rossiniego zapewniły artystce sławę, uznanie publiczności i krytyków. A przecież z równym powodzeniem występowała jako Norina w Don Pasquale, Adina w Napoju miłosnym Donizettiego, Rozalinda w Zemście nietoperza J. Straussa, Alicja Ford w Falstaffie Verdiego. W sumie miała w swoim repertuarze ponad 40 partii pierwszoplanowych, w tym 18 mozartowskich. Oklaskiwana na wielu polskich i europejskich scenach, dowodziła wartości swojego kunsztu oraz polskiej szkoły wokalnej. Wiele kreacji jakie stworzyła na długo zapadła w pamięci, tych którzy mogli obserwować artystkę na scenie i estradzie koncertowej.

Z okazji 40-lecia pracy artystycznej Agnieszki Kurowskiej DUX wydał album przypominający jej największe kreacje wokalne. Nie są to nowe nagrania studyjne, lecz archiwalne nagrania z przedstawień z udziałem artystki, pod batutami różnych dyrygentów; Zbigniew Graca, Wojciech Czepiel, Ruben Silva i Andrzej Boreyko. Słuchamy fragmentów z Don Giovanniego. Wesela Figara, Idomeneo, Lucia Silla Mozarta oraz Turek we Włoszech i Semiramidy Rossiniego. W części prezentowanych nagrań solistce towarzyszą: Jacek Laszczkowski – Don Ottavio, Adam Kruszewski – Prosdacimo, Dariusz Paradowski – Lucio Silla, i Ewa Podleś – Arsace. Oczywiście fragmenty zostały tak dobrane, był słuchacz mógł w pełni docenić wokalną klasę jubilatki. A jest co podziwiać: rzadko spotykana skala głosu, wokalna ekspresja, swoboda i lekkość w prowadzeniu frazy oraz wyborną technikę koloraturową, zawsze podporządkowaną dramaturgii prezentowanej arii.

Adam Czopek