W 1959 roku poproszono go o zorganizowanie serii koncertów w kościele Saint Martin in the Fields. W tym celu założył 13-osobowy zespół – Academy of St. Martin in the Fields, złożony z czołowych londyńskich wiolinistów. Warunkiem zorganizowania koncertu w murach kościoła św. Marcina było przyjęcie jego patrona do nazwy nowej orkiestry. Od pierwszego koncertu jaki dała nowo założona orkiestra kameralna jej główny organizator i pierwszy dyrygent stał się synonimem zespołu, z którym szybko zdobył międzynarodowe uznanie. Uznano go za jednego z najważniejszych dyrygentów XX i początku XXI wieku. Brytyjski portal muzyczny Gramophone umieścił Marrinera na 14 miejscu największych dyrygentów w historii muzyki. Kochał dzieła Jana Sebastiana Bacha, Amadeusza Mozarta, Georga Friedricha Händla, Josepha Haydna i Gioachino Rossiniego. Jako muzyk zasiadający w orkiestrze miał możliwość poznania kunsztu dyrygenckiego: Toscaniniego Karajana, Furtwänglera.

Bodaj największym i najbardziej trwałym sukcesem Marrinera było nagranie ścieżki dźwiękowej do filmu Mozart Miloša Formana. Przeniesienie tej ścieżki na album CD okazało się  jednym z najbardziej popularnych nagrań muzyki klasycznej. Sprzedano go na całym świecie w liczbie 6,5 mln egzemplarzy. Nagranie uhonorowano 13 „złotymi płytami”. „Uparłem się, żeby zagrać dokładnie to, co napisał Mozart, bez żadnych dodatków i hollywoodzkich tryskających brzmień. Nagrań dokonaliśmy w Londynie, taśmy zostały przewiezione na plan filmowy i zdjęcia kręcono już na bazie gotowej muzyki” – wspominał w jednym z wywiadów. Założony przez siebie zespół prowadził do 1992 roku.

Debiutem operowym Marrinera było Wesele Figara Mozarta, podczas festiwalu w Aix-en-Provence. W USA zadebiutował zaś Kopciuszkiem Rossiniego prezentowanym w Los Angeles, we współpracy z Mozarteum w Salzburgu przygotował Króla pasterza Mozarta. W 2005 roku zainaugurował działalność nowej opery w Atenach wystawiając Czarodziejski flet Mozarta.

Sir Neville Marriner urodził się 15 kwietnia 1924 roku w angielskim Lincoln. Ojciec był stolarzem a zarazem pasjonatem muzyki, która była jego najważniejszym zajęciem poza praca zawodową. Grał na pianinie i prowadził chór metodystów. Syn poszedł śladami ojca, w 1939 roku wstąpił do Królewskiego Kolegium Muzycznego w Londynie, gdzie studiował u skrzypka Williama Henry’ego Reeda i miał wówczas możliwość grania wśród drugich skrzypiec Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej, prowadzonej przez Henry’ego Wooda. W 1941 roku wstąpił do wojska – służył w Królewskiej Marynarce Wojennej. Jednak choroba nerek sprawiła, że 1943 roku zwolniono go z wojska. Kolejnym etapem jego muzycznej edukacji było Konserwatorium Paryskie, gdzie studiował u skrzypka René Benedettiego. Dyrygenturę studiował pod okiem Pierra Monteux w Hancock. Karierę muzyka rozpoczął od gry na skrzypcach w kwartecie, a później w znakomitych orkiestrach londyńskich: Philharmonia Orchestra, London Symphony Orchestra oraz London Mozart Players. Był także pedagogiem w prestiżowym Eton College oraz w Royal College of Music w Londynie.  Z chwilą kiedy założona przez niego orkiestra kameralna zaczęła zdobywać międzynarodowe uznanie, Marriner ograniczył nieco swoje inne muzyczne pasje koncentrując karierę na dyrygenturze. W latach 1969-79 kierował Los Angeles Chamber Orchester.

Od 1979 do 1986 roku, był dyrektorem muzycznym i pierwszym dyrygentem Minnesota Orchester. Gościnnie stawał na dyrygenckim podium wielu znanych orkiestr na całym świecie (Boston, Cleveland, Detroit, Minneapolis, Nowy Jork, San Francisco, Monachium, Stuttgard, Mediolan, Tokio) nie tracąc  oczywiście kontaktu z Akademy of St Martin in the Fields, która z czasem zaczęła prezentować „najwyższy poziom kunsztu wykonawczego i interpretatorskiego, stając się wzorem dla innych orkiestr tego typu”. Od początku, do 2011 roku, kiedy został dożywotnim przewodniczącym Akademii, był jej dyrektorem muzycznym. W 1985 roku otrzymał tytuł szlachecki. Był też komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego i honorowym członkiem Royal Academy of Music. Dodatkową miarą sukcesów Marrinera i orkiestr, z którymi współpracował był fakt, że zarejestrował około tysiąca płyt, głownie dla, Philipsa, Decci i EMI, są też źródła podające liczby 300 i 500 nagranych płyt.  Wiele z nich obsypano prestiżowymi nagrodami. Jego nagrania Mozarta zostały uhonorowane dwiema nagrodami Gemeinde przez Austriacką Akademię Muzyczną.

W lutym 2015 roku nadano dyrygentowi honorowy tytuł doktor Honoris Causa Akademii Muzycznej w Krakowie – „Nie sposób uznać za zwyczajne tych dokonań i tego dzieła, o którym tu dziś mowa: odczytania, zinterpretowania i uwiecznienia – poprzez niemal tysiąc nagrań – swoistego całokształtu europejskiej tradycji muzycznej. Odczytania, zinterpretowania i uwiecznienia w sposób wywołujący najwyższe uznanie, dokonanego przy tym poprzez zespoły powołane przez siebie samego do życia, osiągające – jak Academy St. Martin in the Fields – uznanie w swojej kategorii najwyższe z możliwych”. – tak prof. Mieczysław Tomaszewski mówił w laudacji podczas wręczania Marrinerowi tego doktoratu.

W 1989 roku oficjalnie przeszedł na emeryturę, co oczywiście nie  zakończyło jego dyrygenckiej  aktywności, dyrygował nadal, tyle, że nieco rzadziej.

Mieliśmy kilka razy możliwość podziwianie dyrygenckiego kunsztu Neville Marrinera. 15 listopada 2013 roku wystąpił w Poznaniu, gdzie poprowadził Orkiestrę Filharmonii Poznańskiej. Wcześniej, w 2006 roku. podczas XIII Konkursu im. Henryka Wieniawskiego, wystąpił na estradzie Filharmonii Poznańskiej ze swoją orkiestrą. We wrześniu 2011 roku pojawił się w Gdańsku, gdzie z Orkiestrą Symfoniczną Polskiej Filharmonii Bałtyckiej prezentował program złożony z: Symfonii D-dur Tytan Gustava Mahlera oraz I Koncertu fortepianowego e-moll Fryderyka Chopina z Daniiłem Trifonowem,  

Sir Marriner zmarł 2 października 2016 roku w Londynie, w wieku 92 lat. Zgodnie z ostatnią jego wolą na jego nagrobku wyryto słowa: „Follow the Beat” („podążaj za rytmem”). Muzyczny świat nie zapomniał o jego fantastycznych dokonaniach, i w kwietniu 2024 obchodzono stulecie jego urodzin.

Adam Czopek