Roman Węgrzyn, tenor liryczno-dramatyczny
„Roman Węgrzyn w partii Otella wyśmienity! Głos jasny, raczej z gatunku tenore spinto, ale mocny i doskonale prowadzony, ale nie dawał wrażenia zmęczonego ani przez chwilę, choć tam jest co śpiewać. W dodatku aktorsko ten Otello był napięty w sobie…
Trawińska-Moroz Urszula, sopran liryczno-koloraturowy, pedagog, dyrektor
W artystycznej drodze tej śpiewaczki obok wokalistyki liczyła się również pedagogika, operowa reżyseria i teatralna administracja. W latach 1987-1989 była dyrektorem naczelnym i artystycznym Opery i Operetki w Szczecinie, z którego błyskawicznie przeniosła się do Warszawy, gdzie w latach 1989-1991…
Jamroz Krystyna, scena była jej powołaniem
Była z pewnością jedną z najwybitniejszych śpiewaczek w powojennej historii polskiej opery. Natura obdarowała ją silnym i pięknie brzmiącym sopranem dramatycznym o szlachetnej barwie, dodając do tego wybitną muzykalność, urodę i talent aktorski, co czyniło z niej artystkę o ogromnych…
Marian Palewicz-Golejewski, wagnerzysta
Ten znakomity bas-baryton przeszedł do historii polskiej opery przede wszystkim jako znakomity wykonawca wagnerowskich partii na scenie Opery Warszawskiej. Był pierwszym, i jak dotąd jedynym, warszawskim Hansem Sachsem w polskiej premierze Śpiewaków norymberskich (1925) oraz Klingsorem w Parsifalu (1927). Nie…
Izydor Ignacy Mann, żydowski Caruso
Nazwisko tego śpiewaka żydowskiego pochodzenia pisano różnie: Ignacy Izydor Mann, Icchak Mann, Itzchak Man albo Yitzhak Man. Artysta urodził się w 1889 roku w Działoszycach, niewielkim miasteczku leżącym w obecnym województwie świętokrzyskim, w którym Żydzi stanowili około 90 procent mieszkańców….
Marian Kouba, poznaniak z wyboru
Artysta zaliczany do wąskiego grona najwybitniejszych śpiewaków operowych powojennych lat, przez czterdzieści lat był czołowym solistą Opery Poznańskiej, którą w pewnym momencie przemianowano na Teatr Wielki. Można spokojnie stwierdzić, że historia teatru operowego w Poznaniu w znaczniej mierze oparta jest…
Bożena Brun-Barańska, śpiewaczka charakterystyczna
Była w swoim czasie jedną z najbardziej rozpoznawalnych artystek polskiej opery. Jej domeną były tak zwane role charakterystyczne. Mówiono i pisano o niej: żywiołowa aktorka, wulkan talentu, energii i scenicznego temperamentu. Natura obdarowała ją głosem o ciemnej barwie, dużym wolumenie…
Bedlewicz Franciszek, zapomniany tenor
Był pierwszym poznańskim Jontkiem w Halce Moniuszki wystawionej 31 sierpnia 1919 roku na inaugurację „Teatru Wielkiego Miasta Poznania” powołanego do życia w tym mieście, po odzyskaniu niepodległości, w gmachu wybudowanego w 1910 roku Teatru Miejskiego zaraz po wyzwoleniu miasta, a…
Kostrzewska Barbara, primadonna w starym stylu
Natura obdarzyła ją nie tylko pięknym sopranem liryczno-koloraturowym i talentem aktorskim, ale również nieprzeciętną urodą filmowej amantki, wdziękiem i ujmującym uśmiechem. Z jednakowym powodzeniem uprawiała sztukę śpiewu operowego i operetkowego. Realizowała się też jako reżyser przedstawień muzycznych oraz dyrektor artystyczny…
Romańska Jadwiga, krakowska primadonna
Należała do grona artystek, które całe swoje artystyczne życie spędziły na jednej scenie. Tą sceną była Opera Krakowska od pierwszego dnia jej funkcjonowania. Pierwszą rolą Jadwigi Romańskiej była Gilda w Rigoletcie Verdiego, co było zarazem scenicznym debiutem młodej artystki, stało…